Między Jičínem a lasami Czeskiego Raju znajduje się skalne miasto, które potrafi zamienić zwykły spacer w kilka godzin odkrywania wąskich przejść, wysokich wież i punktów widokowych. Prachowskie skały są dobrym kierunkiem zarówno na rodzinny wyjazd, jak i fotograficzną wyprawę, ale wybór trasy ma znaczenie, bo część ścieżek prowadzi po stromych schodach i nierównym piaskowcu. Poniżej zebrałem najważniejsze informacje o trasach, cenach, dojeździe, przyrodzie i najlepszym czasie na wizytę.
Najważniejsze informacje przed wyjazdem do skalnego miasta
- Położenie Prachowskie skały leżą około 5 km na zachód od Jičína, w Czeskim Raju.
- Trasy Najkrótszy żółty okrąg ma około 1,5 km, a zielony wariant około 3,5 km i wymaga dobrej kondycji.
- Bilety W sezonie głównym bilet normalny kosztuje 200 CZK, a ulgowy 150 CZK.
- Parking Całodniowe parkowanie samochodu lub motocykla kosztuje 100 CZK.
- Najlepsza pora Najspokojniej jest rano, późnym popołudniem oraz wiosną i jesienią.
Dlaczego ten fragment Czeskiego Raju robi takie wrażenie
To nie pojedyncza skała, lecz rozległe piaskowcowe skalne miasto z wieżami, szczelinami, urwiskami i leśnymi jarami. Niektóre formacje sięgają około 40 metrów wysokości, a ich kształt jest efektem erozji piaskowca osadzonego przed milionami lat na dnie morza.
Obszar jest częścią Czeskiego Raju i podlega ochronie jako cenna przyrodniczo kraina. Rezerwat ustanowiono w 1933 roku. Dziś wytyczone ścieżki pozwalają wejść w sam środek skalnego labiryntu bez chodzenia po wrażliwych, niedostępnych fragmentach terenu.
Największą zaletą tego miejsca jest różnorodność wrażeń na krótkim dystansie. W ciągu jednego spaceru można przejść przez chłodną szczelinę, wyjść na nasłonecznioną platformę i po chwili znaleźć się w lesie pełnym paproci, mchów oraz starych buków. Nie trzeba planować całodziennej górskiej wyprawy, żeby zobaczyć najciekawsze fragmenty.
Którą trasę wybrać, żeby nie żałować
Szlaki są oznaczone kolorami i można je łączyć. Ja nie traktowałbym najkrótszego wariantu jako gorszej wersji wycieczki. Przy ograniczonym czasie albo podróży z małymi dziećmi krótka pętla pozwala zobaczyć sedno atrakcji bez zamieniania spaceru w forsowną wędrówkę.
| Trasa | Długość | Dla kogo | Na co się przygotować |
|---|---|---|---|
| Żółta, mały okrąg | około 1,5 km | Rodziny, osoby z małą ilością czasu | Najkrótszy kontakt ze skalnym miastem i wybrane punkty widokowe |
| Czerwona | około 2,5 km | Osoby chcące przejść przez główne fragmenty terenu | Urozmaicona trasa łącząca ważne miejsca |
| Zielona, duży okrąg | około 3,5 km | Piechurzy i fotografowie | Strome schody, zwężenia i większe różnice wysokości |
| Odcinki niebieskie | Zależnie od wariantu | Rodziny z wózkiem sportowym | Droga jest wygodniejsza, ale nie prowadzi przez wszystkie wąskie przejścia |
Najbardziej kompletne doświadczenie daje zielony okrąg, jednak po deszczu wykute w piaskowcu stopnie mogą być bardzo śliskie. Wózek dziecięcy sprawdzi się tylko na wybranych, utwardzonych odcinkach. Zwykły lekki wózek spacerowy może okazać się niewystarczający, dlatego z niemowlęciem rozsądniejsza bywa chusta albo nosidło.
Trasy można dowolnie łączyć, a po opłaceniu wstępu można zejść z okręgu, odpocząć lub zjeść coś w pobliżu i wrócić na ścieżkę. To wygodne rozwiązanie, szczególnie gdy grupa ma różne tempo marszu.
Co zobaczyć po drodze i gdzie zrobić najlepsze zdjęcia
Najbardziej rozpoznawalnym punktem jest Wyhlídka Českého ráje, czyli punkt widokowy Czeskiego Raju. Rozciąga się z niego panorama skalnych wież, w tym Prachovskiej Igły i Prachovskiej Czapki. Przy dobrej widoczności właśnie tutaj najłatwiej zrozumieć skalę całego obszaru.
Dużo bardziej kameralny charakter mają Císařská chodba i Americká sluj. To miejsca, w których wysokie ściany piaskowca niemal zamykają widok nad głową. Fotografując w takich przejściach, najlepiej użyć szerszego obiektywu i zostawić w kadrze fragment ścieżki albo sylwetkę człowieka, żeby pokazać proporcje.
Warto przejść także przez okolice Myší díry, czyli bardzo wąskiej skalnej szczeliny. W sezonie może tworzyć się tam tłok, dlatego na zdjęcia najlepiej przyjechać przed godziną 9:00 albo wybrać dzień roboczy poza wakacjami.
Fotograficznie skały zmieniają się wraz z pogodą. Słońce wydobywa ciepłe odcienie piaskowca, ale lekka mgła i wilgotny las często dają ciekawszy, bardziej nastrojowy efekt. Ja nie skreślałbym pochmurnego dnia, choć po intensywnym deszczu trzeba liczyć się z trudniejszym przejściem.
Dojazd, bilety i czas potrzebny na zwiedzanie
Najwygodniejszym punktem startowym jest centralny parking przy Turistickiej chacie Prachov. Samochód można zostawić blisko wejścia do skalnego miasta. Całodniowe parkowanie samochodu lub motocykla kosztuje według aktualnego cennika 100 CZK, natomiast autobus, kamper lub auto kempingowe kosztuje 500 CZK.
W sezonie głównym, od 1 czerwca do 30 września, bilet normalny kosztuje 200 CZK, ulgowy 150 CZK, a rodzinny dla dwóch dorosłych i dwojga dzieci 550 CZK. Od października do końca maja ceny są niższe i wynoszą odpowiednio 150 CZK, 100 CZK oraz 400 CZK. Dzieci do 2 lat wchodzą bezpłatnie, a za psa pobierana jest opłata 50 CZK w sezonie głównym i 30 CZK poza nim.
Ceny mogą się zmienić, dlatego przed wyjazdem sprawdziłbym jeszcze aktualny cennik. Bilety kupuje się na miejscu, bez wcześniejszej rezerwacji, a wejście i parking obowiązują przez cały dzień. Płatność kartą jest możliwa.
Na podstawowe przejście warto przeznaczyć około 3 godzin. Jeśli planujesz zdjęcia, przerwę na posiłek i spokojne odwiedzanie punktów widokowych, lepiej zarezerwować pół dnia. Do skalnego miasta można dojechać także pociągiem do przystanku Jinolice, skąd prowadzi około 3,5-kilometrowa trasa piesza przez okolice stawów Jinolickich.
Kiedy przyjechać i jak przygotować się do spaceru
Największy ruch przypada na weekendy w lipcu i sierpniu. Wtedy przy popularnych punktach widokowych trudno o ciszę, a w wąskich przejściach trzeba dostosować tempo do innych osób. Jeśli zależy Ci na spokojnym fotografowaniu, wybrałbym wiosnę, jesień albo poranek w dzień roboczy.
Podstawą są buty z przyczepną podeszwą. Sandały, miejskie trampki i obuwie z gładką podeszwą szybko przestają być wygodne na schodach oraz mokrym piaskowcu. Przyda się też cienka warstwa przeciwdeszczowa, bo w zacienionych szczelinach temperatura bywa wyraźnie niższa niż na otwartych punktach widokowych.
To teren przyrodniczo cenny, dlatego należy trzymać się oznaczonych tras, nie wspinać się na niedostępne formacje i nie wynosić fragmentów skał. Pies może towarzyszyć podczas spaceru, ale wyłącznie na smyczy. Ma to znaczenie nie tylko dla innych turystów, lecz także dla ptaków i zwierząt żyjących w lesie.
Miłośnicy wspinaczki znajdą tu długą tradycję sięgającą początku XX wieku, ale wspinanie jest dozwolone wyłącznie zgodnie z lokalnymi zasadami i w wyznaczonych miejscach. Dla zwykłego turysty najważniejsze jest to, że część skał nie służy do rekreacyjnego wchodzenia, nawet jeśli wygląda na łatwo dostępną.
Prosty plan wycieczki, który dobrze działa
Na pierwszy pobyt wybrałbym centralny parking, żółty okrąg i przedłużenie spaceru do najważniejszych punktów widokowych. Taki wariant daje dobry obraz miejsca, nie wymaga świetnej kondycji i zostawia czas na spokojne zdjęcia.
Jeśli masz więcej czasu, przejdź zielony okrąg, ale zaplanuj go przy suchej pogodzie i załóż solidne obuwie. Największym błędem jest próba zobaczenia wszystkiego w pośpiechu. W tym skalnym mieście najlepiej działa wolniejsze tempo, bo najciekawsze kadry i najładniejsze detale często znajdują się kilka kroków od głównej ścieżki.
Prachowskie skały poleciłbym osobom, które chcą połączyć łatwo dostępny cel z prawdziwie dziką scenerią. To miejsce popularne, lecz przy rozsądnym wyborze pory dnia nadal potrafi dać poczucie obcowania z naturą, którego oczekuje się od dobrego wyjazdu do Czeskiego Raju.
